Η σπονδυλοπλαστική είναι μια ελάχιστα επεμβατική διαδερμική τεχνική που εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση επώδυνων συμπιεστικών καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης. Τα κατάγματα αυτά εμφανίζονται συχνότερα σε ασθενείς με οστεοπόρωση, αλλά μπορεί επίσης να προκληθούν μετά από τραυματισμό ή να σχετίζονται με παθολογικές καταστάσεις που αποδυναμώνουν το σπονδυλικό σώμα όπως το πολλαπλό μυέλωμα.

Κατά τη σπονδυλοπλαστική, ο νευροχειρουργός εισάγει μία ειδική βελόνη στο πάσχον σπονδυλικό σώμα. Η διαδικασία γίνεται υπό ακτινοσκοπική ή άλλη απεικονιστική καθοδήγηση, ώστε η βελόνα να τοποθετηθεί με ακρίβεια στο σωστό σημείο. Στη συνέχεια εγχύεται ειδικό ιατρικό οστικό τσιμέντο μέσα στον σπόνδυλο, το οποίο στερεοποιείται και συμβάλλει στη σταθεροποίηση του κατάγματος.

Ο κύριος στόχος της σπονδυλοπλαστικής είναι η μείωση του πόνου που προκαλείται από τη μικροκινητικότητα του καταγματικού σπονδύλου και η ενίσχυση της μηχανικής σταθερότητας της περιοχής. Με τη σταθεροποίηση αυτή, ο ασθενής μπορεί να κινητοποιηθεί πιο γρήγορα και να περιορίσει την ανάγκη παρατεταμένης ακινησίας, η οποία ειδικά σε ηλικιωμένους ή ευπαθείς ασθενείς μπορεί να οδηγήσει σε επιπλοκές.

Η σπονδυλοπλαστική διαφέρει από την κυφοπλαστική στο ότι δεν προηγείται διάνοιξη κοιλότητας με μπαλόνι. Το οστικό ιατρικό τσιμέντο εγχύεται απευθείας στο σπονδυλικό σώμα, με προσεκτικό έλεγχο της ποσότητας και της κατανομής του. Η επιλογή μεταξύ σπονδυλοπλαστικής και κυφοπλαστικής εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του κατάγματος, την ανατομία του σπονδύλου, τη βαρύτητα της καθίζησης και τη συνολική κλινική εικόνα του ασθενούς.

Η μέθοδος ενδείκνυται όταν ο πόνος από το συμπιεστικό κάταγμα είναι έντονος, παραμένει παρά τη συντηρητική θεραπεία ή περιορίζει σημαντικά την καθημερινή λειτουργικότητα. Πριν από την επέμβαση απαιτείται κατάλληλος απεικονιστικός έλεγχος, όπως ακτινογραφίες, μαγνητική ή αξονική τομογραφία, ώστε να επιβεβαιωθεί ότι το κάταγμα είναι υπεύθυνο για τα συμπτώματα και ότι είναι κατάλληλο για διαδερμική σταθεροποίηση.

Παρότι πρόκειται για ελάχιστα επεμβατική τεχνική, η σπονδυλοπλαστική πρέπει να εφαρμόζεται με σαφείς ενδείξεις και προσεκτικό σχεδιασμό. Όπως κάθε ιατρική πράξη, έχει πιθανά οφέλη αλλά και πιθανούς κινδύνους, όπως διαφυγή τσιμέντου ή ερεθισμό γειτονικών δομών, γι’ αυτό και είναι σημαντική η σωστή επιλογή των ασθενών.

Η συνολική θεραπευτική προσέγγιση δεν ολοκληρώνεται με τη σταθεροποίηση του κατάγματος. Σε περιπτώσεις οστεοπορωτικών καταγμάτων, είναι απαραίτητη η διερεύνηση και αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης, με στόχο την πρόληψη νέων καταγμάτων και τη μακροπρόθεσμη προστασία της σπονδυλικής στήλης.